ईनेपालपत्र संबाददाता , २८ पटक हेरिएको
लेटाङ,४ भदाै । मोरङको लेटाङ नगरपालिका–१ बगुवास्थित भुवा चिसाङ दोभानमा एउटा पुलको अभावले स्थानीयको दैनिक जीवन वर्षौंदेखि कष्टकर बनेको छ। सामान्य अवस्थामा केवल दुई मिनेटमै पुग्न सकिने दूरी अहिले खोलाको बाटो र कठिन घुमाउरो यात्रा गर्नुपर्दा आधा घण्टाभन्दा बढी लाग्ने गरेको छ। स्थानीयका लागि पुल केवल विकासको संरचना होइन, जीवन, शिक्षा, स्वास्थ्य र रोजीरोटी जोड्ने अत्यावश्यक आवश्यकता बनेको छ।
खोलामा पक्की पुल वा कम्तीमा झोलुङ्गे पुल नहुँदा विद्यार्थी, किसान, मजदुर, बिरामी तथा अन्य स्थानीय बासिन्दा प्रत्यक्ष मारमा परेका छन्। विशेषगरी वर्षायाममा खोला बढेपछि वारपार नै गर्न नसकिने अवस्था आउँछ। खोला उर्लिएको बेला बिरामीलाई अस्पताल लैजान समस्या हुन्छ, विद्यार्थी विद्यालय जानबाट वञ्चित हुन्छन् र किसानले आफ्नो पसिनाबाट उत्पादन गरेको कृषि उपज बजारसम्म पुर्याउन सक्दैनन्।
प्रश्न केवल एउटा पुलको होइन, राज्यले आफ्ना नागरिकको दैनिक पीडा देखेको छ कि छैन भन्ने पनि हो।
वर्षाको समयमा खोला तर्न नसक्दा स्थानीयहरू घरमै थुनिन बाध्य हुन्छन्। कसैलाई आकस्मिक स्वास्थ्य समस्या परे के गर्ने? विद्यार्थीले परीक्षा वा कक्षा छोड्नुपरे त्यसको जिम्मेवारी कसले लिने? खेतबारीमा उत्पादन भएको तरकारी तथा अन्य कृषि उपज बजार लैजान नसक्दा किसानको नोक्सानीको हिसाब कसले गर्ने? दुई मिनेटको दूरीलाई आधा घण्टाभन्दा बढीको कठिन यात्रामा बदल्ने यो बाध्यता कहिलेसम्म?
स्थानीयका अनुसार, चुनावका बेला यस क्षेत्रमा पक्की पुल निर्माण गरिदिने आश्वासन पटक–पटक दिइयो। जनताले आशा गरे, मतदान गरे र आफ्ना प्रतिनिधिलाई जिताएर पठाए। तर चुनाव सकियो, नेताहरू गए, आश्वासन पनि सँगै हरायो। वर्ष बित्दै गए, तर भुवा चिसाङ दोभानमा पुल बन्ने सपना भने उस्तै रह्यो।
स्थानीयवासीले अब केवल सरकार र जनप्रतिनिधिको मुख ताकेर बस्ने काम पनि गरेका छैनन्। पुल निर्माणका लागि स्थानीयले समिति नै गठन गरेका छन्। समितिका प्रतिनिधिहरू योजना माग्दै लेटाङ नगरपालिका हुँदै सम्बन्धित मन्त्रालयसम्म पुगेका छन्। फाइल बोकेर कार्यालयका ढोका ढकढक्याए, समस्या सुनाए, पुलको आवश्यकता स्पष्ट पारे। तर स्थानीयको गुनासो एउटै छ—“आश्वासन धेरै पाइयो, योजना पाइएन।”
यस क्षेत्रबाट निर्वाचित सांसद यज्ञमणि न्यौपानेले समेत स्थानीयको समस्या सुनेर डायरीमा टिपेर लगेको स्थानीयको भनाइ छ। समस्या टिपिएको छ, तर समाधानको यात्रा कहाँ पुग्यो? स्थानीय आज पनि यही प्रश्नको जवाफ खोजिरहेका छन्। उनीहरू भन्छन्—समस्या बुझ्न आउनेहरू धेरै भए, तर समस्या समाधान गर्न फर्केर आउनेहरू कोही भएनन्।
स्थानीयवासी मानबहादुर लिम्बु, बालकुमार लिम्बु, आकाश लिम्बु, तारावीर राई लगायतले भुवा चिसाङ दोभानमा पुल निर्माण अब ढिलाइ गर्न नहुने बताएका छन्। उनीहरूको माग कुनै विलासी योजना होइन। वर्षायाममा सुरक्षित रूपमा खोला वारपार गर्न पाऊँ, बिरामीलाई समयमै अस्पताल पुर्याउन सकियोस्, विद्यार्थी नियमित विद्यालय जान सकून् र किसानको उत्पादन बजारसम्म पुग्न सकोस्—यही उनीहरूको माग हो।
आज राज्यले सडक, भवन र ठूला विकास आयोजनाको चर्चा गरिरहँदा भुवा चिसाङ दोभानका नागरिक भने एउटा सामान्य तर अत्यन्त आवश्यक पुलको प्रतीक्षामा छन्। विकासको नारा कागजमा सीमित हुँदा यहाँका नागरिकले हरेक वर्ष वर्षासँगै त्रास पनि भोग्नुपरेको छ।
सरकार, प्रदेश सरकार, लेटाङ नगरपालिका र सम्बन्धित जनप्रतिनिधिको कानमा यो आवाज पुग्नैपर्छ—भुवा चिसाङ दोभानमा पुल अब रहर होइन, अत्यावश्यक आवश्यकता हो।
फेरि चुनाव आउँदा नयाँ आश्वासन बोकेर पुग्नुभन्दा अगाडि, आज जनताले भोगिरहेको समस्या समाधान गर्नु जरुरी छ। जनताको मत लिएर सत्तामा पुग्नेहरूले जनताको बाटो पनि हेर्नुपर्छ। कागजमा योजना, डायरीमा समस्या र भाषणमा विकास लेखेर मात्र पुग्दैन; भुवा चिसाङ दोभानमा पुल बनेपछि मात्र यहाँका जनताले राज्यको उपस्थितिको अनुभूति गर्नेछन्।
अब प्रश्न स्थानीयको मात्र होइन, सरकारको जिम्मेवारीको पनि हो—भुवा चिसाङ दोभानमा पुल कहिले बन्छ?
प्रकाशित मिति: २०२६-०८-२० , समय : १०:२१:०० , ५४ मिनेटutes अगाडि